Posted by: Emil Baghirov on: July 25, 2011
Gecə saat 02:07 də bitirdim Corc Oruell`in Heyvanıstan (Animal Farm) povestini. Kitabın adı çox çəkici gəlmişdi almağı düşünürdüm dostum Eltan hədiyyə etdi
Vilayət Quliyevin tərcümə etdiyi kitab 144 səhifədir. Qanun nəşriyyatında çap edilib, qiyməti 4 manat. Oxuduqca heyrətlənməmək mümkün deyil. 1943-44 cü illərdə yazılsada bugünü, mövcud Azərbaycan cəmiyyətini əks etdirir. Pink Floyd öz “Animals” albomunu bu əsərdən təsirlənərək yazıb.
Hindistanda doğumlu ingilis yazıçının əsl adı Eric Arthur Blair`dir. Dünyada daha çox 1984 romanı ilə tanınır. Xatırladım ki, bu kitab da bu yaxınlarda azərbaycan dilində nəşr edilib.
Orijinal adı “Animal Farm” olan əsərin Azərbaycan dilinə hərfi tərcüməsi “Heyvan ferması” kimi səslənir. Vilayət Quliyev isə kitabın “Heyvanıstan” adlandırılmasını belə izah edir: “Üsyana qalxan heyvanlar alleqorik şəkildə də olsa, öz dövlətlərini qururlar. Hətta bir müddət sonra ferma respublika elan olunur, Napoleon isə yekdilliklə onun ilk prezidenti seçilir. Başqa sözlə desək, heyvanların insanın nəzarəti altında yaşadıqları ferma onların müstəqil idarə etdikləri dövlətə çevrilir. Burada isə artıq “Heyvan ferması” yox, “Heyvanıstan” adı daha yerinə düşür”.
Kitabın mövzusuna gəlincə fermadakı heyvanlar müxtəlif sosial qruplardan olan insanları simvolizə edir. İnsanı devirdikdən sonra “Bütün heyvanlar bərabərdir!” şüarı ilə yola çıxan heyvanlar sonra öz xeyirləri və üstün olma özəntiləri nəticəsində “Bütün heyvanlar bərabərdirlər lakin bəzi heyvanlar başqalarından daha çox bərabərdirlər!” şüarını dilə gətirirlər. Bu isə sonun başlanğıcı olur. Bəşəriyyət mövcud olandan heç vaxt bərabər yaşaya bilməyən insanların nə vaxtsa da buna nail ola bilməyəcəklərini göstərir yazıçı. Eyni fikirdəyəm Oruellə çünki bərabər yaşamaq üçün gərək sözün həqiqi mənasında insan olasan. Çox sevdiyim Konfutsinin kamil insanı..
Əsər Mister Consa məxsus olan “Malikanə” fermasının sakinlərinin ən qocamanı – donuz Qoca Mayorun bütün heyvanların iştirak etdiyi bir toplantı keçirməsi ilə başlayır. Qoca Mayor heyvanların düşdükləri rəzil vəziyyətdən danışır. Doğulandan gücləri tükənənə qədər işlədiklərini, əvəzində insanların onlara yalnız ölməmək üçün yem verdiyini (halbuki bunlar onların öz məhsulu, zəhməti idi) vurğulayır. Bu miskin həyat sonda sallaqxanada bitir. Bunun isə bir səbəbkarı var – İnsan! Bizim yeganə düşmənimiz İnsandır!
Animalizm nəzəriyəsini mənimsəyən heyvanlar Qoca Mayorun ölümündən bir müddət sonra üsyan edib Consu malikənədən qovur. İdarəetmə heyvanların öz əlinə keçir. Bunu əqli cəhətdən daha çox inkişaf etmiş donuzlar yerinə yetirir. Bunlardan Snouboll və Napoleon daha çox fərqlənir. Heyvanlar yazma-oxuma öyrənir. Onların bərabər olduqlarını əks etdirən Yeddi Prinsip hazırlanır və divara yazılır.
Bu Yeddi Prinsiplə heyvanlar ilk dövrlərdə çox gözəl yaşayır. Lakin sonradan donuzlar tərəfindən bu prinsiplər pozulmağa başlayır. Donuz Snoubollun qovulmasından sonra Napoleon prezident seçilir. Və o, köhnə sistemdən daha iyrənc bir rejim yaradır. Prinsiplərin hamısı dəyişdirilir. Əvvəllər İnsan tərəfindən istismar edilən heyvanlar indi isə bir qrup donuz tərəfindən istismar edilir. Yəni görünüş dəyişsədə mahiyyətcə Cons dövrünə qayıdırıq.
Corc Oruell əsərdə keçmiş SSRİ-ni təsvir edib. Çarı devirdikdən sonra yeni yaranan SSRİ necə bəşəri dəyərlərə iddia etdiyi hər kəsə məlumdur..
Əsər avtoritar rejimlərin xalqı necə əsarətdə saxlamasının təməl prinsiplərini göstərir.
Kitabı oxuyarkən Yeddi Prinsipin “heyvan bərabərliyinin” donuzlar tərəfindən necə çeynənildiyi heyvanların isə buna niyə heç cür etiraz edə bilməməsi sizə aydın olacaq. Həqiqətən oxunmalı əsərdir. Oxuyarkən fantaziyanızı sonuna qədər açıq buraxın. Onda Heyvanıstanın elə Azərbaycan olduğunu görə biləcəksiz.
Altından xətt çəkdiyim cümlələr
Əvəzində isə səbəbini anlamadığı halda elə bir şəraitə gəlib düşmüşdülər ki, heç kəs fikirləşdiyini dilinə gətirə bilmirdi.
July 31, 2011 at 17:40
Bu əsərə iki ayrı mövqedən yanaşmaq olar:
1. Bugünkü günü təsəvvür edə bilən alleqorik əsər.
2. ABŞ-ın öz dövründə SSRİ-yə qarşı insanlarda formalaşdırdığı kütləvi manipulasiya metodu. Gəl, ilk öncə birinciyə nəzər salaq.
Bəli, məhz yuxarıda da qeyd etdiyim kimi hazırki zamanda əksər ölkələrin idarə sistemi məhz bu cürdür, təkcə Azərbaycanda yox. Daha ətraflı özün çox gözəl sadalamısan. Mənim əsas toxunmaq istədiyim ikinci bənddir. ABŞ öz dövründə SSRİ-yə qarşı saysız-hesabsız provokasiya yolları tapırdı. Bunlara inanan və ya satılmış yazıçılar da kifayət qədər idi. Bərabərlik üçün SSRİ ən azından nələrsə etməyə çalışırdı ABŞ-dan fərqli olaraq, çünki ABŞ-da elə yaranışının ilk günündən quldarlığın müasir forması mövcud idi. İndiysə bu vəziyyətə də iki mövqedən baxaq: Birincisi, SSRİ-nin daxilindən xəbərin olmaya-olmaya onun haqqında nəsə yazan xarici bir yazar. İkincisi isə, ABŞ-ın öz daxilində olaraq onun haqqında əsərlər yazan yazar. Məsələn, Cek London (“Dəmir daban”). Hansı reallığa daha uyğundur? Düzdür, Stalin anti-inqilabçı olduğu üçün SSRİ-nin əsas prinsiplərinə çox xələl gətirdi, lakin onun tarixdə etdikləri az da olmadı. Elə bircə II Dünya Müharibəsi buna misaldır. SSRİ olmasaydı ABŞ da faşizm qarşısında tamamilə məhv olacaqdı (baxmayaraq ki, indi orada faşizmin daha leqal formaları var). Demək istədiyim çox fikirlər var, sadəcə, başlıq kimi hərəsindən bir az da mən yazdım ki, əsəri oxuyacaq olan şəxslər bu barədə də düşünsünlər.
P.S: Sitatları əla seçmisən, ən əsas da məni güldürən “Başqa bir yenilik isə yaylım atəşi ilə bağlı idi. Artıq ənənəvi ildönümləri ilə yanaşı Napoleonun ad günündə də atəşfəşanlıq keçirilirdi” cümləsi oldu. Güllərlə dolu bayramlar, bəhh…)
August 3, 2011 at 16:18
Cek Londonun Dəmir Dabanı`nı oxumamışam. Tapıb oxuyacam.
August 8, 2011 at 01:12
Mütləq, və mütləq oxu, hərfbəhərf, sözbəsöz həzm edəcəksən əsəri…